Bir Gün

Bir gün geldiğinde artık atmayacak kalbim öyle hızlıca, Düş kurmaktan yorulup, Unutacak çocukken çizdiği yolunu. Elindekilerle idare etmenin de mümkün bir şey olduğunu anlayacak Elinden gidenleri anımsadıkça ki Çok vardır anımsanması gereken artık hızlı atmadığında bir kalp... Eskiden dost sohbetlerinde yankılanan sesim, artık yalnızca kısık ve utangaç bir istek için çıkacak; fazla rahatsız etmeden yanındakileri... belki de sorgular bakışları ürkütecek yorgun bedenimi. kaybolmak isteyeceğim bir yerde; bir kabuk ısmarlamalıyım kendime, içine gizlenebileceğim türden. Fazla yürümekten çabuk eskiyen ayakkabılarım; artık ayakkabı dolabında çürüyecekler. Yavaş ve titrek adamlarım, kaplumbağalarla yüz metre engelli yarışına katılacak ve çoğunu da kaybedecek üstelik... En sevdiğim şeylerden alamadığım gözlerim de biliyorum ihanet edecekler bana; Renklerin tadını alamayacağım, hayran kalmak eski bir deyim olacak Tabiata benim için artık Ve bir gün gelecek artık hiç atmayacak kalbim ucuz bir romanın bitişi gibi bitecek kabristandaki soğuk mermer üzerine oyulmuş kelimelerle...