Kalbimin Artçıları

Uzun zaman olmuştu Şu hınzır kalemimle Beyaz defter dalgasını Elime almayalı. Bilmiyorum küsmeşler midir bana İhanet ettiğim için Bu kadar onlara? Ama suç bende değil ki Uzun zamandır Yoktu hayatımda anlatılacak Güzel bir şey Karamsar şeyleri de Geçirip kağıda Üzmek istemiyordum Zavallı kalemimi! Sonra yeniden Hem de hiç beklemediğim bir anda Hissetmeye başladım Kalbimin artçı sallatınlarla sarsıldığını Hem depremler her zaman O kadar da kötü değillerdir Bende yeniden filizlenen Bir kurtuluş yolu açtı Bazen yeni bir şey yapmak için Eski olanları yıkmak gerekir. Ama hâlâ bilmediğim bir yanı var Bu artçı sarsıntıların Acaba açılan yol Benim gidebileceğim yol mu? Yoksa daha adımımı bile atmadan Suratıma kapatıcak bir yol mu? Ve işte en kötüsü de burada başlıyor: Beklemek; Dünyanın en aciz cezası, Ama en onurlu acısı.