Kabuk Tutmayan

Yaramaz bir çocuktum, yaralarla beraber dizlerimde. iyileşmek nedir bilmezlerdi ellerimle soyarken kabuk bağlayan yanlarını... sonra çocukluk ergenliğe yüz tuttu ve buğulu gözlerle izledim çocukluğumda hiç dikkatimi çekmeyen, güzel kızları ve kanayan yerlerim dizlerimden kalbime doğru kaydı ve üstelik bunların kabuklarını soyan da ben değildim o bakışlarıyla soyuyorlardı tam iyileştim derken, adeta benle oynuyordu... ve daha da büyüdüm biliyor musun? cümleler kurmaya başladım, başka ortamlarda kendi düşüncelerimi savunmaya çalıştım. ama bu sefer engellenmeler ve dayatmalarla beraber kafamda bir tümör gibi gösterdi kendini başkaların istekleri artık yaram yaralı bir düşünceydi ve artık kabuk da bağlamıyor iyileşebilmek için...