Yüreği Olmayan Kadın/ Lar....

Ana kokusuyla demlenmiş masallar uyku zamanı dizildi boncuk boncuk göz kapakları inerken. Uyudu her istediğinde babasının dizlerinde, erkek adam kıpırdamadı yerinden. İnci taneleriyle ıslanan dualar üflendi yüzüne yılları adımlarken. Elleri tutuldu düştüğünde ve şefkat sürüldü yaralı dizlerine kan damlarken. Beğendiği çiçekli elbise alındı kaşlarına öfke el sürmeden. Kadın oldu bir gün üzerine titrenen tomurcuk... Saçlarına, dokunulmamış baharlar taktı adam. Dudaklarına, bâkir bûseler...ateşli. Gözleri görmedi kadının, kirpiklerine asılmıştı gözbebekleri. Ellerini, avuçlarında sakladı adam. Teninde, yağmur serinliğini. Saçları kokmuyordu kadının hamile toprak gibi. Yanağındaki ben'i, çok sevdi adam. Göğsüne, serdi şehvetin cüretkar hallerini. Duvarları soğuktu kadının, koynuna sakladı ellerini. Yüreğine, şiirler koydu adam, harf harf aşkla işlenmiş. Bazen uzun bazen kısa ama hayallerle süslenmiş. Yüreği yoktu kadının, duyguları kaprislerle küflenmiş. Yıllar geçti... Uykuyu yitirdi adam gözlerine sıkılmış kurşunlarla. Akrep yelkovanla kolkola kemirdi beynini ücralarda. Kimsesizdi adam ve dilsizdi artık, konuşmuyordu kendine bedduadan başka. -Allahım al canımı ne olur bu son nefesim olsun- Kadın duymuyordu / dinlemediklerini başka adam rüyalarıyla uyurken. Namus...Ahlak...İman... Ne gam ! Erkeğinin başını öne eğmişken... Kadın kendi gibi yüzlercesiyle avutuyordu / kandırıyordu nefsini.... Adam son bir gayretle yürüdü gitti tuttu da elinden minik serçesinin. Kadını bıraktı geride, boğulsun içinde kendi pisliğinin... Aylar geçti... Kadın yalvardı ama adam ADAM kaldı...