غزل شمارهٔ ۳۹

چه خواهی ز دفتر تو ای خاک بر سر چو خشت است بالین و خاکست بر سر کجا رفت تاج و نگین سلیمان کجا رفت باد و بروت سکندر شد افسار سرگشتگی تا قیامت اجل گشته ای را که دادند افسر همه دردسر بود تاج مرصع همه داغ دل بود باغ مشجر به دامت اگر دشمن افتاد سر ده بکامت اگر دوست افتاد بگذر مده فرصت از دست دیگر که هم را عجب دانم ار باز ببینیم دیگر به شوخی اسیرم که نبود چو اویی نه در هشت خلد و نه در هفت کشور براندازد از رخ شبی ار نقابی بر انگیزد از هر طرف روز محشر سرش بیقرار است از سنبل گل برش بی نیاز است از مشک و عنبر اگر شمعی افروخت دیوانه باشد کسی را که ماهی چنین آید از در