Yaldızlı Sükût

kirli ellerin değmediği kanaatte beyaz sayfalara yaz cancağızım hatırlasana, çiçeklerin nabzı atardı ellerimizde, baharda yüreğimizin gölgesine saklanan titrek şamdanlar gibiydik duvara yansıyan görüntümüzden öyküler çıkarırdık birlikte yürürdük çocukluk düşlerimizde süresiz masallarda birer portre olur, gülümserdik birbirimize ibrişimler bağlar dallara renk armonisinde sarhoş düşerdik sözcüklerde sek sek oynamayı beş taşa tercih edip vazgeçerdik tümceden kuytu kahkahalarımızla oradan buradan laflardık en doyumsuz âna, nan/dık yansımaların kurşunî yalan olduğu günleri de yazmalı cancağızım anlasana, şizofrenik bir şehir kayardı ayaklarımızın altında ağlamaların gülüşlere karıştığı dengesizlikte umudun türküsüydük paranoyak havalarda bulutlar sokulurdu tan kızılı içimize alnımızın siperliğine yağardı sonra sepken yağmurlar kurumuş göllerin balçığı oluyorduk farkına varmadan bütün kirlenmişleri temize çeker, atardık alacakaranlıkta körfeze kavislere bölünürdü yollar, hırçın köpükler çarpardı perdelerimize tuvalde resim, resimde hüzündük, güne dökülürdük nakaratlarla bir duman kaçardı genzimizden içeri, sarılıp ağlaşırdık alansız yalana kan/dık masumiyet yaldızlı bir sükûttur cancağızım ay karanlık gecede dokunsana, dağlanan yüreğime şiir bastım derde deva en mahrem korkuları yetiştirdim nazlı göğsümde mırıltılarla okşadığım sevdanın saçlarına altın tozları serptim gümüşi yalnızlığın zemherisinde yorgun ağa gömüldüm ipek kervanlar geçirdim setlerimden, vahalara ermeden döküldü yüküm fırtınalarda rotasız dümen çevirdim bildiğimi sandığım yollarda ağırlığımdı atlarken dipsiz kuyulara lekeli anıları koyduğum sandık vedasız sevdaya yan/dık bütün ütopyaları es geç şimdi, ışıklı ülkelere dönmeli yüzümüzü kristal bir vitraydan izlemeli yaşamın katlanılır prizmatik yanını gökyüzünün kanatlarına tutunan karizmatik gülücükler olmalı inadına esmer bir özlemdi yüreğimizdeki bilirsin, her aşk işkence iklimi ölümlere çıkan bir ülkede biz a/şkenceye vurgunduk taş duvarlara sakla bir gün yüreğinde bulamazsan beni