Yoruldum Yollarına Gül Dökmekten

Yoruldum yollarına gül dökmekten yoruldum çarşılar yoruldu sensizlikten kaldırımlar yalnızlıktan yoruldu kuşlar şarkımızı söylemekten ben yoruldum tenhâlarda beklemekten yolunu gözlemekten sesini özlemekten yoruldum "yâr" demekten. En güzel biz gülerdik ağlanacak halimize hatırlar mısın bir de yıldızlarla dolu geceydi gözlerin ağlayınca gözyaşın yağmur rüzgârlardı nefesin şimdi yorgunum her akşam dağlara bakıp ölmekten yorgunum yorgunum seni unutmaya çalışmaktan yâr güpegündüz gördüğüm rüyalardan yorgunum bu yürek sürgününü yaşamaktan sensiz sararan yazlardan bir türlü yeşermeyen baharlardan yorgunum Hangi şubat akşamıydı gidişin saçlarında kar taneleri bir kez olsun dönüp bakmayışın savruluşu bir de saçlarının rüzgârlarda ve kayboluşun hangi şubat akşamıydı yüreğimden ayrılışın hiç unutmadım, unutamadım, yoruldum unutmamaktan yoruldum dinle bak şimdi kuşlar söylüyor şarkımızı saçlarını anlatıyor rüzgârlar denizlere masal diye saçların ki uzun bir masaldır bir varmış bir yokmuş geceler boyu dinlediğim... Yokluğunda mumlar yaktım yatırlara adaklar adadım kendimi adadım önce / herşeyden herkesten önce dilekler tuttum her gece gelmeyişine senindir diye bile bile saçlarını taradım gecenin tâ sabahlara kadar gül kokulu seccâdeler bıraktım kimsesiz türbelere tesbihler bir meczub edâsıyla dolaşan bendim geceleri karanlık, dar sokaklarda evindir diye kapılarını yoklayan yıkık damların yıldızlarara uzanan gözlerindir diye yüzündür diye uyuyamayıp ay gözleyen bendim.. ve bendim tren garlarında sabahlayan dudaklarımda yitik bir sevda türküsü adı neydi unuttuğum... Yoruldum her akşam kıyılarında dolaşmaktan sensizliğin sebepsiz denilen yorgunluklardan yoruldum çıkmaktan sabah akşam yokluğunun merdivenlerini yoruldum denizler yorgun şimdi saçlarına bakıp dalgalanmaktan gözlerinde kararmaktan geceler sular yorgun sana koşmaktan şimdi günler yorgun, geceler yorgun yorgun penceremin pervazları beklemekten kuşlar yorgun hasretimi taşımaktan kanatlarında ben yolunu gözlemekten... Yoruldum yollarına gül dökmekten yoruldum çarşılar yoruldu sensizlikten kaldırımlar yalnızlıktan yoruldu kuşlar şarkımızı söylemekten ben yoruldum tenhâlarda beklemekten yolunu gözlemekten sesini özlemekten yoruldum "yâr" demekten.