Bin Günahla Bir Tövbe

Islat ey yağmur ıslat! Islat dilediğince; Akıt üzerimdeki şu dünyanın kirini Makbere varana dek ıslat elverdiğince; Doldur avuçlarımı tövbenin harfleriyle Dindir susuzluğumu; düşmeden eller yana Ruhumun çöllerinde gezdiğim yeter bana… Pişmanlığım devleşti açılınca gözlerim; Gördüm iyi kötüyü, vah ki ben yalnızmışım! Ömrümü heder eden ahraz açıkgözlerim (!) Anladım ki sırtımdan inmeyen kamburummuş Yazık bu ömre yazık, boşa geçti onca yıl Benimle ağlar oldu başa doluşan ak kıl… Alnımın çizgisini öpüyor şimdi dağlar; Yasladıkça başımı yamaçlarına ıssız Hani nerde gençliğim, nerde o altın çağlar? Vefasızlar yanında vefa imiş gördüğüm! Ah benim mecnun başım! Seni nere çalayım? İbret alasın diye hangi kabre dalayım… Yaşayan bir ölüyüm, kimler canlı sanıyor? Hangi rızık peşinde çevremi saran kurtlar! El çekin artık benden yaram içten kanıyor İçimin vaveylâsı sarmışken dört yanımı Dilden düşen bin keşke zamanı döndürür mü? Bin günahla bir tövbe ateşi söndürür mü? Islat ey yağmur ıslat! Islat bu dudakları Islat ki kalbe doğru süzülen tövbe olsun Arınsın kirden tozdan ruhumun sokakları Yoksa nasıl çıkarım! Yüce'nin karşısına Ben ki aciz bir kulum, yükümse yalnız çile Eline su dökemem bir karıncanın bile… 28 Haziran 2009