غزل شمارهٔ ۵۱۸

تو خون خلق بریزی و روی درتابی ندانمت چه مکافات این گنه یابی تصد عنی فی الجور و النویٰ لٰکن إلیک قلبی یا غایة المنیٰ صاب چو عندلیب چه فریادها که می دارم تو از غرور جوانی همیشه در خوابی إلی العداة وصلتم و تصحبونهم و فی ودادکم قد هجرت أحبابی نه هر که صاحب حسن است جور پیشه کند تو را چه شد که خود اندر کمین اصحابی أحبتی أمرونی بترک ذکراه لقد أطعت و لٰکن حبه آب غمت چگونه بپوشم که دیده بر رویت همی گواهی بر من دهد به کذابی مرا تو بر سر آتش نشانده ای عجب آنک منم در آتش و از حال من تو در تابی من از تو سیر نگردم که صاحب استسقا نه ممکن است که هرگز رسد به سیرابی