غزل شمارهٔ ۶۹

عشرت خوش است و بر طرف جوی خوشترست می بر سماع بلبل خوشگوی خوشترست عیش است بر کنار سمن زار خواب صبح نی در کنار یار سمن بوی خوشترست خواب از خمار باده نوشین بامداد بر بستر شقایق خودروی خوشترست روی از جمال دوست به صحرا مکن که روی در روی همنشین وفاجوی خوشترست آواز چنگ مطرب خوشگوی گو مباش ما را حدیث همدم خوشخوی خوشترست گر شاهد است سبزه بر اطراف گلستان بر عارضین شاهد گلروی خوشترست آب از نسیم باد زره روی گشته گیر مفتول زلف یار زره موی خوشترست گو چشمه آب کوثر و بستان بهشت باش ما را مقام بر سر این کوی خوشترست سعدی جفا نبرده چه دانی تو قدر یار تحصیل کام دل به تکاپوی خوشترست