Rüzgarsız Deniz

Ömrümce sen sanarak Pervanesi olmuşum gölgelerin Sanki saklısın karelerinde Hiç çözülmeyen bilmecelerin. Kıvranırken kıskacında çaresizliğin Yaklaşmak mümkün mü kapanmasa gözlerim! Bazan hasretinden titrer, yanar gibiyim Kavuştum derken tükenen düşlerim. Bu eski tekne, oldukça yorgun Dayanmaz senin firtınana Son demlerindeki bu fersiz alev Yetmez seni tutuşturmaya. Neyime sevmek ya da sevilmek Unutulmak varken şu kuytu köşemde Dostu olmak yalnız gecelerin Kapıları hiç çalınmayan viranelerde. Belki de artık zamanıdır gitmenin Çağrısına uyup o rüzgarsız denizin, Yanaşmak iskelesine, bekleyen son geminin Ve taşınmak üzerinde omuzların, ellerin...