Aldatan Aydınlıklar

Ürküttüler gözümde dinlenen yağmurları Artık su içmiyorlar avucumdan serçeler Kapatın gözlerime açılan pancurları Çarpar beni ışıklar, ışıklar beni çeler Gün doğacaksa yine her sabah gibi yarın Çevirin arkasını bana tüm aynaların Alnımdaki ayazın şakağımdaki karın Soğuk görüntüsünü görmek istemiyorum Gözlerime serilen gecenin örtüsünü Vermek istemiyorum yalancı sabahlara Siz ey dili bembeyaz, suskun bahtı karalar Bir seher benim için Tanrınıza yakarın Ve siz ey ruhu donmuş maskeli maskaralar Titreyip her biriniz bir kulakta çınlayın Bilin ki gülün rûhu dikende uyumakta Sevda ibrişiminden sarılan bu yumakta Kaç gönül rengi gizli kaç bülbülün âhı var Bir sevda gecesinin kaç türlü sabahı var Ki şimdi yüzyıllıklar gerinir bir anlıkta Ve susun ve ses gibi eriyin karanlıkta Sonra birer yıldızla geceyi arşınlayın Kararan ruhunuzla karanlıkta çınlayın Ve bilin ki bu ıslak bu korkak karanlıklar Her gece uykulardan korkuları ayıklar Gökyüzü aşeriyor belli ki sabah yakın. Bir karanlıktır ömrüm Beni karanlıkların kollarına bırakın, Orda kendi gönlümce, özlemimce ölürüm Gönlümün gökyüzünü gün düzüne sermeyin Parçalar gündüzümü kan-aydınlık pençeler Gözlerimi aldatan ışıklara vermeyin Çarpar beni ışıklar, ışıklar beni çeler