Anadolu'da Niceler

Çağlar zamanı sallardı yıllar uyurken asırda Avuçlardaydı yürekler İlâhî aşk denen sırda Dertler eridi sevgide diken kırıldı nasırda Onlar ki sevda yeliyle sildiler yürekten kini Hor görmediler çirkini Güzele “güzel” dediler Bağdaş kurup oturdular gâh halıda gâh hasırda Anadolu idi toprak çadır da birdi kasır da Mâna delirdi sözlerde Obalara “el” dediler Dağlar küçüldü gözlerde Fırtınaya “yel” dediler Gamze kanlı hançer oldu yâr dudağı “gül” olunca Eritti sevda güneşi yürekler “gönül” olunca Aslıhan’ın ateşiyle Kerem yanıp “kül” olunca Sevgilinin olmadığı diyara “gurbet” dediler Ecele “şerbet” dediler Sevdaya “ecel” dediler Elvan-elvan açtı güller bahçıvan “bülbül” olunca Çirkin çehre “cemal” oldu yürekler “gönül” olunca Sineye “seyran bağları” Yâr zülfüne “tel” dediler Gösterip karlı dağları Ferhat’a “git del” dediler Her kısrağa binmediler “bizden daha arık” diye Dağda kırda yalın taban sürüdüler “çarık” diye Sarıp İlâhi sevdayı başlarına “sarık” diye Tarihe kırk düğüm atıp zaman içre çağ oldular Birer ulu dağ oldular Ebede “ezel” dediler Beklediler bin sabrile helva olsun koruk diye Yücelerden enginleri gözlediler doruk diye Aşkı çilesinde örüp Fâni dünyayı boş görüp Yaratılanı hoş görüp “Her ne isen gel” dediler Kelle sürüyen kanları gazâda bir damla görüp Bir dilberin iki damla gözyaşına “sel” dediler Korku bekleyen dağları burcundaki çamla görüp Boşaltırken dizginleri “Bre Çamlıbel” dediler