İstanbul'u Uzaktan Sevmek

Bize haram bu şehrin saçlarını okşamak Cumbalardan çağlayan fesleğen ıtırında Nasırlı elimize namahremdir gül teni İstanbul kim biz kimiz Hangi hasretle nemli mavi-yeşil gözleri Hangi bûseye açık erguvan dudakları Gönlümüz bir kadehtir Bu aşkın şarabıyla sarhoşuz, derbederiz O sevmiyorsa bizi alır da başımızı Sevdamızın dönülmez yollarına gideriz Bize yasak bu şehrin güllerine dokunmak Gözleri suya düşmüş bir çocuk yanağında Sinemize samyeli eteğinin meltemi İstanbul kim biz kimiz Hangi vahşiden kalma yanaktaki diş izi Hangi hoyratın işi gerdanındaki bere Mutsuz bakışlarında kanarken umudumuz Sevdamız can telidir Hasret tezenesiyle çalsın diye bu aşkı Gönül bağlamamızın ak göğsüne gereriz Bilmezler İstanbul’un koynunda uyuyanlar O umutsuz vuslata rüyalarda ereriz Her sabah üstümüze çökse de köy bulutu Her gece altımıza bir İstanbul sereriz Hoyrat sanmayın bizi garibiz-gamzedeyiz İstanbul’u bizlere çok görenler utansın. Bilmezler bu dilberin mahremiyiz diyenler Oysa biz bu sevdayla aç kalan kurtlar gibi Her gece İstanbul’un Harem’ine gireriz