Notasız Türkü

İlk kez ben gördüm seni gecenin gözlerinde Ürkek bir yıldız gibi karlı dağlara karşı Duyduğum ilk sesimdin Deli bir hoyrat gibi harladın hançeremden Yekindi yoz sesimle gözü kara bulutlar Belleri gökkuşaklı dağların ensesine Kaç deli yağmur koştu yamaçlarda yamçısız Kaç nefes ney üfledi o terli ten sesine Kaç kez dolup boşaldı zamanın zembereği Kaç örümcek tel gerdi gülen ağlara karşı Kaç bağlama bağlandı telimden sen sesine Duruldun destelendin Vuruldun bestelendin Çağlayan bir türküsün gayrı çağlara karşı... İlk kez ben ördüm seni o örümcek ağına Ses ibrişimlerinden dişi bir nakış gibi Niceydin ne hâl oldun Yüzüktün halhal oldun Takılıp gidiverdin bir kuşun ayağına Bir “farz-ı muhal” oldun... Sanma sana dargınım Tükendim çok yorgunum Yıkıldım şu yordamsız yokuşun ayağına… Sana son kez çağrıma yetmiyor yetim sesim Umudumu alnından vurduğun yere düştüm Gün yanığı bağrıma vurmuyor gün ışığı Önümde zifir gece ardımda dün ışığı Gerçeği gören düştüm Gör ne günlere düştüm Kar yağıyor her gece düşlerimin dağına… Yanıyorum geceme çerağ edip sesimi Kanıyorum yeşil bir yaranın yaprağına Banıyorum bağrından çaldığım nefesimi Bülbül türkülerinden süzdüğüm gülyağına...