N'olur Serçeler Susun!

Yanağımda bir damla yaş şu deniz Toprak Bırak ırak gözlerimi Bakışlarım avucumda Bak ellerim tertemiz Ben benim öbür ucumda Dağ gibi çınarımda tespih püskülümce kök Yakarınca Yunmuşum yayla karınca Dök eteğinden karınca Karınca dualarımı Ağız dolusu ah deme ağaran şafaklarıma Ey fosforu solgun güneş soluklan Güğümünden bahtımın yıldızını dök Neye yarar bundan geri avuç içi kadar gök Çök ey hecin Bu güvercin Gayrı konmaz çatıya Umuduma uludukça kışlar Ulu gölgeler devrilir dehlizlerime Hani nerde umuda uçurduğum kuşlar Kim bağladı bu yarayı bağrıma Kimler astı dağları titreyen dizlerime Soldu gergefimdeki o renkler o nakışlar Dün giden göçmen kuşlarım bugün nerde kışlar Gayrı ey deli tay gözlerini yum Sen ey içimdeki haylaz kelebek Yeni bir baharı istemiyorum Ve sen gözlerimde dinlenen bulut Nasıl bir susun Susamış gönlüme Allahaşkına Eski sağnaklardan bir yudum su sun Yolu yudumladık yorgunuz belli O yüzdendir kuruluğu dilimin Son düğümünü de attık kilimin Ne kirkit ne mekik ne yumak Ey sessizlik ne korkunç uğultusun Ey zaman birlikte yaşamadık mı Ey alnı ak kâğıtlar dost idik hep sizinle Eşiverin kalemimle sevdama bir gönül Ve örtün üzerime kitabımı Uyumak istiyorum artık uyumak N’olur serçeler susun