Şahmaran

Zaman dörtnala koşan atların yelesinde Dök eteğinden taşları Şahmaran Dem bu demdir Kanat sevda türküsünü dudaklarımda yine Aşk alevden elleriyle gülü okşayan erdemdir Zaman son yapraklara son çığlığı asan yelde Kanlı dudaklarınla ıslat son ıslığımı Dem bu demdir Söndür firûze kanatla hüznün isli çırasını Aşk zaten elemdir Zaman kirişi kopan yaydan fırlayan son okta Yırt yakası açılmamış arzuların gömleğini Dem bu demdir Bir gülüşünle bağrımda bin yara açsan ne çıkar Aşk her yaraya merhemdir Zaman kayan yıldızların son ışığında ey akrep Zehirli kuyruğunu sok gözüne gecenin Dem bu demdir Bir engerek geçir damarlarımdan Bana ruhumu emdir Zaman kor dudaklarda donan bir damla kanda Vuslat kıyamete kaldı hasret kıyamet gibi Dem bu demdir Gönder ejderhalarını yüreğimin çölüne Ya soksun aşkı içimde binlerce karayılan Ya beni içimdeki kuyudan çekip çıkar Şahdamarımdan giren şehlâ engereklerin Eteğini öptükleri ateşi Ya ateş söndüren bir suya döndür Ya beni çek suya uygun biçime Şâh-ı Mâran nerelerdeydi aklın Bunca zehri akıtırken içime Pullanıp bengisular dökünse de Camsâb Aşk onulmayan veremdir Zaman zülüflerinin zemheri ayazında Buz gibi kollarında ısıt beni Şahmaran Dem bu demdir O karanlık kuyuda yokluğa yak gönlümü Varlığım aşka gemdir…