Üsküdar Akşamları

Bu akşam yine sensiz Boğaz’ın aynasında Sönüp giden bir günün o solgun çehresi var Güneşin tunç tasında Islanan altın sular Bir anın ortasında Ayrılacak birazdan mor ile laciverde İlk yıldız çırpınırken akşamın oltasında Uyanacak yıldızlar uykusuz tepelerde Dalacak hülyalara Boğaz gittikçe derin Suların çehresinde/ yine safran bir hüzün Tedirgin gölgelerin Tuvalindeyse yüzün Budur resmi kaderin Gün nabzımda zonkluyor belli ki zaman darda Bizden sonra sevdamız her akşam serin-serin Esecek bu hasretle tutuşan Üsküdar’da Mor sulara serpilen pembe kuş seslerini Erguvan kirpiğiyle süpürecek Üsküdar Denizin en derini Senin gözlerin kadar Gönlümdeki yerini Kapattım bir örümcek ağınca ince-ince Nemrud’un ateşidir âhımın en serini Üsküdar sahilinden el-etek çekilince Sen yoksun ısıtmıyor hazanımdaki güneş Sen yoksun ayrımı yok gündüz ile gecenin Ey kanımdaki güneş Sen ey doğmayan cenin Ve canımdaki güneş Bedbaht ettik seninle bahtiyar akşamları Bir yüzündür şu gönül zindanımdaki güneş Bir hüzündür içimde Üsküdar akşamları