Uyan Dikran! ..

Sırtımdan hançerleyip, imdat diye bağırdın; Kördün, tüm vicdanların seslerine sağırdın… Aslında sen değildin Taşnak, Hınçak, Asala. Soykırımmış… Sen bile inandın bu masala… Bu ne soymuş ki Serop, bitmedi kıra-kıra; Serpildi ayrık gibi dünya denen bozkıra? .. Bu yurtta, tek bedende bir can gibi yaşardık; Aynı mizaha güldük, aynı gözde yaşardık… Yalanlar yasa ile “gerçek” olur mu Aram? Tepe iken dağ olur Ermenistan’la aram… Uyan Dikran! .. Bak hâlâ ellere kanıyorsun. Bağrımdaki yaramsın; ah desem kanıyorsun… Dostum isen, dilerim “dost bağı”na ermeni, Düşmanımsan unutma, ben Türk’üm, sen Ermeni! ..