Bahar Olmak

Sen:İlkbahar, Bir elinle Kara toprağa gömerken kara kışı, Bir elinle Çiçekler açtırdın sahrada. Üstelik usanmadın da Gül aşıladın deli zakkumlara. Ben: Sonbahar, Ne gezer bende, sendeki kudret. Üzülürüm; Dökülen sarı yaprakları, Yeniden kaynatamadığıma dallara. Üzüntüm yetmezmiş gibi, Ben dururum üstelik, Suçlayan her işaret parmağının ucunda. Sen de bilirsin ya; Ben varım diye dökülmüyor ki yapraklar. Sen de bilirsin ya; Yapraklar dökülüyor diye ben varım. Ben: Sonbahar, Olmasa da bende sendeki kudret... Dökülen sarı yaprakları, Yeniden kaynatamasam da dallara... Gücüm var yine de bilirim. Çünkü, senin kanın akıyor kanımda. İşte o güçle, Son kışa hazırlayacağım insanları. Son kış ki; Çetin mi çetin... Son kış ki; Karadan kara. Sen: İlkbahar, Ben: Sonbahar. Ne güzel aynı adı taşımak seninle. Sen: İlkbahar, Ben: Sonbahar. Son da olsa, Bahar olmak ne güzel.