شمارهٔ ۲۲۲

چو از نور تجلی ساغری سرشار می گردد حباب آسا تهی از خود تمامی یار می گردد به یاد تیغ آن ابرو بلندآوازه شد شعرم چو حرف ماه نو در کوچه و بازار می گردد وجودی را که باشد ذره ای از مهر او در بر چو مهر عالم آرا جمله تن دیدار می گردد مگر خواهد نمودن تیغ ابرو را نمی دانم خیال جان فشانی بر سرم بسیار می گردد نیفتد کار با ابنای عالم هیچ کافر را که خضر از عمر جاویدان خود بیزار می گردد کدامین خلوت از عمامه بهتر ای ریاپیشه که مولانا عزیز از گوشه دستار می گردد شکستی ساغر ما را سعیدا گر خبر یابد دهان شیشه می دیده خونبار می گردد