شمارهٔ ۲۲۲

دو عالم دو چشم است حیران تو کجا فکر ما و کجا شان تو به انداز یک مد کلک تو شد ازل تا ابد آفرین خوان تو فضای تو بست این نه اورنگ را ز یک دانه فیروزه کان تو کف بیش خوردی ست از خرمنی کران تا کران خوان احسان تو فلک را که هر روز گل ها شکفت بود غنچه ای از گلستان تو زمانی که این غنچه هم وا شود چه گل ها بچینند مستان تو عیانی چنان از هزاران نقاب که هر ذره شد واله ای آن تو برون از مکان هم چو جان در دلی همان دل که جان قربان تو دری را که یاد تو بر دل گشود گشاده است تا باغ رضوان تو چه باک است از تشنگی خاک را ز بحر کرم خواست باران تو پی موج درییای رحمت بس است نسیم مناجات پاکان تو حیات ابد تا دم تیغ اوست که را تا رسد آب حیوان تو زیاد است و بی جا و حک کردنی سر نقطه بی خط فرمان تو دو چشمند و یک نور در راه راست وصی بلافصل و قرآن تو کرم کن به مجذوب خود یا علی به قنبر بگو جان او جان تو