شمارهٔ ۳۰۲
س سعیدا
0
Altın Yaprak
گلرخانی که سراسر رو گلزار خودند
دایما در عرق از گرمی بازار خودند
اهل همت ننشینند گران در دل کس
این گره تا رمقی هست به تن بار خودند
گرچه چشمان تو مستند ولی هشیارند
دایما باخبر از مردم بیمار خودند
بسکه ابنای زمان کینه هم می ورزند
تا رسد با دگری در پی آزار خودند
ای خوش آن گوشه نشینان که به صد ناز و نیاز
در حریم خود و در سایه دیوار خودند
آن گروهی که به کف آینه جان دارند
کی به فکر خود و آرایش دیدار خودند
کسب جمعیت از آن قوم سعیدا می کن
که پریشان شده نطق گهربار خودند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş