شمارهٔ ۳۳۷

ز ما کسی که نهان کرده روی خویش نماید هر آن که بسته در از لطف خویش بازگشاید دلم ز آدم و عالم چنان گرفته دماغ است که باز غنچه شود گل چو در خیال درآید یقین ز پنجه خورشید دست او بالاست که با ادا کمر او ببندد و بگشاید ز دزد باغ به بلبل خبر نگشته و گر نی به جذبه نکهت گل را ز دست باد رباید هر آنچه روی نماید به ما ز راه تو خوب است ولی رفیق منافق خدا به ما ننماید هر آن که او نپسندد ز بخل کور شود گو ز دیدن رخ خوبان که نور دیده فزاید به طوف خانه خمار توتیاگویان اگر به دیده کشم خاک راه می شاید ز حلقه های خم زلف ظاهر است رخ او به دور عشق سعیدا بگو دگر که چه باید