شمارهٔ ۴۷۲

منم که خود غم و خود یار غمگسار خودم گهی شرابم و گه نشیه گه خمار خودم به هر صفت که بینی منم نه غیر من است که خود محیطم و خود موج و خود کنار خودم فنا و فقر و بقا را ز هم جدایی نیست که خود خزانم و خود باغ و خود بهار خودم بخه صیدگاه تفکر اگر روی دانی که خود شکارم و خود باز و خود سوار خودم ندیده دیده غیری جمال پاک مرا که خود رقیبم و خود عشق و خود نگار خودم گهی حسینم و گه موسی و گه ابراهیم که گاه نیلم و گه منجنیق و دار خودم منم که با همه اشیا محیط می خوانند منم که دایره و نقطه و مدار خودم به هر دیار سعیدا چو رفتم و دیدم همان مصاحب من یار در دیار خودم