شمارهٔ ۶۳

برفت هر که در اینخانه بود و یار بماند هزار نقش زدودیم تا نگار بماند دل مرا بکنار اختیار کرد و بچرخ نماند و آرزوی چرخ در کنار بماند گذشت هر چه ز هر خار زخم دید گلم گلی بود که منزه ز زخم خار بماند بسیر باغ وجود آمد آن بهار و گذشت چه نقشها که درین باغ از آن بهار بماند طربسرای مرا بود سروی از قد یار بلند و دلکش و سرسبز و پایدار بماند بدار عشق چه منصورهاست بر سر دار گمان مبر تو که منصور رفت و دار بماند هزار پرده بهر راز داشتم من و عشق درید و راز درون من آشکار بماند ببرد سیل سرشکم هزار کوه ز جای غم تو بود که چون کوه استوار بماند ثبات کوه و قرار زمین و دور سپهر نماند و میکده عشق بر قرار بماند نماند شعری و چندین هزار شعر بلند ز عشق روی تو از من به یادگار بماند ز عقل پیر ضیا و ز نفس نور بدهر ز طبع من سخن نغز آبدار بماند به کوی یار پریشان بسی رسید و گذشت به جز حکایت من کاندرین دیار بماند چه غم که دولت دنیی نماند بهر صفا خزاین گهر پاک شاهوار بماند