شمارهٔ ۶۴

شمایید گروهی که طلبکار خدایید اگر مرد ره فقر و فنایید شمایید فنا عین بقا بود که مردند و رسیدند گدایان ره فقر چه در بند بقایید سمای دل و جانست تجلیگه خورشید ندیدید که در پرده ارضید و سمایید سویدای دل ماست سرای ملک العرش شما بنده فرشید و گرفتار سرایید کجایید خدا را بلدالامن بود جای شما سخره تسخیر بلادید کجایید زدایید اگر لوح دل از زنگ اضافات همه جام جم و آیینه غیب نمایید بسلطان ندهد باج که از فقر نهد تاج سلاطین ملوکید و عبید فقرایید کسای فلک و اطلستان فرش بساطست اگر در گرو بیعت اصحاب کسایید نه ابرید و نه بادید و بکشت ملک و ملک بر از ابر مطیرید و به از باد صبایید ببرید سر دیو هوی را و نشینید بر اورنگ خلافت که سلیمان هوایید شماییکه گدایان سر و افسر و گنجید سراپای برنجید نه شاه و نه گدایید گدایان طلب را بحقارت نتوان دید که با افسر فقرند و شما بی سر و پایید عدویید بر آن قوم که بر امر ولاتند اگر والی خلقید که فرزند زنایید زنانی که طلبکار خدایند خدایند شما زن صفتان دشمن مردان خدایید صفا نور بسیطست و محیطست باضداد مگر ظلمت محضید که بر ضد صفایید