شمارهٔ ۸۸

باز آی که از غیر تو پرداخته ام دل ای سر تو را سینه سودازده منزل قربان تو می کردم اگر یافتمی جان بر زلف تو می بستم اگر داشتمی دل جز نقش خط از روی نکویت خط هستی نقشی ست که گردون زده بر آب به باطل چندان که بود کام تو از قتل من آسان کار من دلباخته از دست تو مشکل من روی چو زر کرده ام از عشق تو بنمای بر گردنم آن ساعد چون سیم حمایل آیینه شود سینه پرداخته از زنگ بر عرش پرد طایر برخاسته از گل خواهی که شوی مظهر انوار تجلی آیینه خود ساز بر آن روی مقابل خود بین نبرد راه به خمخانه وحدت محجوب ندارد خبر از نشیه کامل از غرب خفا گونه خورشید حقیقت پیداست تو در پرده ای ای دیده غافل کن در طلب گوهر جان کشتی تن را مستغرق دریای دل بی تک و ساحل از کشته شدن زنده شوی در طلب تیغ بایست زدن بوسه به سرپنجه قاتل قومی به حرم ساجد و قومی به کلیسا روی دل من جانب آن هندوی مقبل باز ای دل سودازده قلاشی و رندی جز رنج چه بردست کس از کسب فضایل ما زنده به عشقیم که بی فاصله ما را جاری ست چو خون در کبد و عرق و مفاصل بردار ز گل ذره محجوب صفا را ای بر همگی پرتو خورشید تو شامل