بند ۲۴

کز اختر فلک زده وز طالع زبون گردون زمانه را به جفا گشت رهنمون عصری است بی مروت و عهدی است بی امان دوری است پر دواهی و دهری است پر فنون هم خاک مهرسوز و هم افلاک کینه ساز از سعد بی سعادت و از بخت باژگون هم دوست بی حمیت و هم خصم بی حیا این از شکیب کمتر و آن از بلا فزون نعش معاشران همه عریان به مهد خاک جسم برادران همه غلطان به موج خون این یک ز نی سرش به فلک رفته سربلند وین یک ز زین تنش به زمین گشته سرنگون از موج خون خسته دلان خاک بی قرار وز تیر آه تشنه لبان چرخ با سکون روی هوا ز دود جگرهاست دوده رنگ پشت زمین ز خون بدن هاست لاله گون استاده پیش چشم تو اینک به جنگ جای با تیغ و نی صفوف جفاجوی کالجفون با آنکه یک تن از صف میدان نگشت باز رفتند یاوران و تو هم می روی کنون از شست ما به تیر قدر می شوی رها وز دست ما به حکم قضا می روی برون ما بی کسان زار و غریبان بی پناه بعد از تو درمیان بلا چون کنیم چون جمعی اسیر و عور و پریشان و خوار و زار وین قوم تند و سرکش و بی دین و رذل دون از ما مدار چشم صبوری در این سفر اسپند را چگونه بر آتش بود سکون شاه غریب از همه گیتی گسسته دل این گفت و کاینات شد از روی او خجل