شمارهٔ ۲۴ - تاریخ زفاف ابوالفتح خان زند (۱۱۸۵ ه.ق)
آ آذر بیگدلی
0
Altın Yaprak
المنه لله که سراسر همه ایران
شد غیرت روضات جنان رشک فرادیس
از عدل خداوند ظفرمند عدو بند
کز همت او رسم کرم یافته تأسیس
خاقان فلک گاه ملک جاه که عیسی
سلطان کریم اسم کرم رسم که ادریس
در سطح فلک گشته دعا گوش بتسبیح
با خیل ملک گشته ثنا جوش بتقدیس
کز منظر او کور بود چشم بد اندیش
وز کشور او دور بود لشکر ابلیس
رمال قضا از اثر کوکب بختش
چون نصره و لحیان نگر و علقه و انکیس
د رکعبه ز عدلش بود آسایش حجاج
در دیر ز لطفش بود آرامش قسیس
از یاوریش باز دهد دانه ی عصفور
وز داوریش شیر بود دایه ی جامیس
هم زابلیانش چو برد حمله قدم بوس
هم برمکیانش چو کشد سفره قدح لیس
هم خانه بدوش از غضبش خسرو کابل
هم حلقه بگوش از ادبش والی تفلیس
در نوبت شاهیش ز ایران بولایات
غیر از خبر فتح نبردند جواسیس
چون تیر خدنگ است ازو پشت ولی راست
چون پشت پلنگ است از و روی عدو پیس
فرزند جوانبخش ابوالفتح بهادر
کز صولتش ابلیس کند توبه ز تلبیس
آن زاده ی جمشید که در خرگه اقبال
آن سایه ی خورشید که در حلقه ی تدریس
هم مهر علم داشت بفرقش که تو بشتاب
هم تیر قلم داد بدستش که تو بنویس
بر خاک فتد از علمش خنجر بهرام
بر باد رود از قلمش دفتر برجیس
بودش هوسن خطبه ی محجوبه ی عفت
میخواست سلیمان که شود همسر بلقیس
آراست یکی حجله چو عشرتگه کاووس
کآنجا چو گل تازه کشد مهد فرنگیس
آن روز که میدید بمه مهر بتثلیث
ناهید نظر داشت بیرجیس بتسدیس
آن وقت که با زهره قمر بود مقارن
زان سان که به رامین زوفا رام شود ویس
مانند دو گوهر بیکی رشته کشیدند
در مجلس عقد آمده چون هرمس و والیس
ناسفته دری از صدف بحر معالی
نشکفته گلی از چمن اهل نوامیس
دید و شد از آن مرسله پیدا گه تزویج
چید و شد از آن لخلخه فرما شب تعریس
از نغمه ی نی نای غوانی چو عنادل
وز نشأه نی روی سواقی چو طواویس
فارغ ز غم آسوده ز فقر آمده مردم
کرده همه لبریز ز می کاس و ز زر کیس
می ریخته در ساغر زر پیر خشن پوش
آویخته در رشته گهر زال رسن ریس
هر کس به نثاری شده نازان بخود آذر
کز مرتبه نازند به او اهل نوامیس
چون دید روا نیست نثاری نفرستد
این قطعه که آراست بترصیع و به تجنیس
با نقد دعا کرد روان چامه ی تاریخ
شد جای سلیمان بسرا پرده ی بلقیس
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş