بند ۳۶

کاش آن زمان که نهب نمودند لشکرم دشمن ربوده بود سرم جای زیورم پرواز سیر و باغ تو را دارم آرزو وین دامگه نه بال به جا ماند و نه پرم بر آتش فراق تو سندان و سنگ بود ورنه گداختی سر و پا چار گوهرم کاش آن شرر که سوخت خیام تو سوختی چون تار و پود خیمه سراپای پیکرم من زنده و تو کشته به خون خفته چاک چاک خاکم به دیده باد که این حال ننگرم می خورد بیوگی و اسیری مرا به گوش اما به راستی نمی افتاد باورم صد بار از آن بتر که شدی گوشزد مرا آمد ز ماجرای تو امروز بر سرم یک جا بلیت خود و تیمار اهل بیت یک جا مصیبت پسر و داغ شوهرم بر داغ اکبرم چه تسلی دهند دل درمان چه می کنند درین سوک اکبرم بر دوش جان هلاک جوانم گران نمود صد ره فزون فراق تو آمد گران ترم یارب مباد اسیر و غریبی زبون و زار چونان که من ذلیل و پریشان و مضطرم تا رفت این پدر ز نظر و آن پسر مرا غارب شد آفتاب و فرو ریخت اخترم می خواستم هلاک خود اما ز بخت شوم آخر کسی نشد به سوی مرگ رهبرم من ره نورد کوفه تو در کربلا مقیم این ها کی از زمانه گذشتی به خاطرم پس مویه گر سکینه چو جانش به بر گرفت بنیاد بانگ وا ابتا را ز سر گرفت