بند ۳۷

کای باب زار بی کس مظلوم و مضطرم ای شاه بی پناه و علمدار لشکرم گفتم مکن شتاب و زمانی درنگ دار تا جان خویش بهر تو در توشه آورم رفتی و گوییا که نبودی در این خیال کز بعد من چه بگذرد آیا به دخترم او در رخ تو کام روا من اسیر شام رشک ار برم رواست به مرگ برادرم زیبد به بزم تعزیه مثل تو شوی را پوشد جهان سیاه به سودای مادرم برجای آن طناب جفا بست روزگار از گردن ار گشود عدو عقد گوهرم دلشان ز خاره سخت تر ار نیستی چرا بر جان تنی نسوخت مسلمان و کافرم پرسد خدا نکرده گر از ماجرای ما با این زبان جواب چه گویم به خواهرم دوران به جای می چو به جام تو زهر ریخت از خون به بزم ماریه انباشت ساغرم از غیرت ار نظر ز تو آرم به روی غیر کوبد به دیدگان مژه چون نوک نشترم بی سایه سهی قد سروت به سیر باغ در دیده برگ بید زند تیغ خنجرم قتل تو و برادر و اعمام و اقربا چندین هزار گونه تعب های دیگرم باری گران که کوه و کمر زآن به درد و آه بر دل نهاده و هدیه خواهر همی برم این گفت و ناصبوری اش از تن توان ربود آرام از سپاه و دل از کاروان ربود