شمارهٔ ۱۳۲

مسلسل زلف مشکین گرد آن رخسار می گردد عجب ماری سیه پیرامن گلزار می گردد مکن جمع از رخ رخشان دگر زلف پریشان را که آن سرگشته هم چون من پی دیدار می گردد به یک ره قتل کن عشاق را کز حرص جان بازی ز کم کم پیش و پس گشتن سخن بسیار می گردد به محشر کشتگانت را مجال دادخواهی کو که در باب تو کار داوری دشوار می گردد تو گر خونریزی خوبان عجب داری تماشا کن که جان و سر در این سامان چه بی مقدار می گردد ز چشم یار و چشم من کمال فرق بین تا چون یکی خونخوار می افتد یکی خونبار می گردد تو گر فریاد گفتی خامش آیم فکر دیگر کن چه سازم چاره دل کز فغان ناچار می گردد به روز فصل چندین وصل خواهد داشت بر یوسف عزیزی کو به خاک آستانت خوار می گردد چه باز او گوشه خلوت فراز آمد صفایی را دگر کآسیمه سر در کوچه و بازار می گردد