شمارهٔ ۲۲۵

با صبا همره است نکهت یار یا به جیبش نهفته مشک تتار مگر از خاک یار کرده عبور که وزد بوی خون ز باد بهار عشق در دل مرا نهایی گشت کو غمم برگ و رنجم آرد بار روید از شاخه هاش بند به بند عوض هر گلم هزاران خار گشت بر ما ز سختی غم هجر مردن آسان و زندگی دشوار دل عنانم گرفت از کف و رفت من ز پی نیز رفتمش ناچار تا کجا پای او به سنگ آید کاین چنین می رود گسسته مهار پیش بیگانگان نامحرم لب نشاید گشودن از اسرار رو صفایی زبن ببند و مگوی از حدیث دل اندک و بسیار مشفقی اهل دل رفیق طریق تا نیابی خموش زی زنهار راستی را چو مدعی کژ خواند بی سخن خامشی به از گفتار