شمارهٔ ۲۴۶

ص صفایی جندقی
0 Altın Yaprak
دلم پیوست به ایشان در آن زلف و زنخدانش چه محکم شد فراهم کنده و زنجیر و زندانش به تیغ اشتیاقم کشت و خرسندم که در محشر به دستاویز خونخواری زنم دستی به دامانش مگر بار غم از جانم خود آخر وهله برداری که این دردی است کز اول فرو ماندم به درمانش مریض عشق را لابد طبیبی چون تو بایستی که داری شربتی در خور از آن عتاب خندانش نبود ار تنگدل از داغ لعلت غنچه در معنی چرا چون جیب گل بی پرده چاک آید گریبانش چه باغ است اینکه در عین بهار از غایت حرمان به جای نغمه افغان می کند مرغ گلستانش به زلف او چو دل بستی ز احوال من آگه شو که آن سرگشته هم شبهی است از شب های هجرانش چنان تاریک و طولانی که بی یک مو خلاف آمد سواد شام هجران مو به مو زلف پریشانش از آن نالم که نامد بر سرم چون زخم زد ورنه گرانی نیست دل را یکسر سوزن ز پیکانش به صد شمشیر و ناوک نامد از دشمن صفایی را جراحاتی که دارد سینه ام ز ابروی و مژگانش

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.