شمارهٔ ۲۵۷

به مهر روی ماهی عهد بستم که عهد مهر مه رویان شکستم شدم تابنده ی آن سرو آزاد ز بند بنده و آزاد رستم مرا تنها کجا بود اینقدر دل که چندین دل بهر عضو تو بستم نظر نتوانم از روی تو برداشت بخوان گو شیخ و صوفی بت پرستم خوشم کاین خاکساری سربلندی است اگر بالای سروت ساخت پستم چو دامن سر به پایت سودمی باز رسیدی گر به دامان تو دستم به یاد آید ترا ز اول که گفتی چو دیی ر کمندت پای بستم ز نوش وصل مرهم خواهمت ساخت چو از نیش فراقت سینه خستم بدین امید در راهت شب و روز گهی برخاستم گاهی نشستم به جان تن زندگی دارد دریغا عجب دارم که من چون بی تو هستم دگر ننهم ز خلوت پای بیرون گر از دست تو ای صیاد جستم روا نبود ملامت بر صفایی که من هم رشته طاقت گسستم