شمارهٔ ۲۶۳

از سرو سخنوری ندیدم وز ماه صنوبری ندیدم حوری چو تو در لباس مردم نشنیده ملک پری ندیدم با زلف تو نافه ی ختا را یک موی برابری ندیدم از باد بهار و بوی بستان این غالیه گستری ندیدم جز طره ی او در آتش چهر از مار سمندری ندیدم نخل و گل و یاس و ارغوان را با سرو تو همسری ندیدم هجر تو و صبر خویشتن را کاری است که سرسری ندیدم با آن همه رم دل آمدت رام از چرخ کبوتری ندیدم دل بردن و زیر پا فکندن زیبنده دلبری ندیدم از جوق بتان به جز تو کس را در جور چنین جری ندیدم از دشمن و دوست هم به بدخواه این پایه ستمگری ندیدم توحید مجو صفایی از خویش کز شرک ترا بری ندیدم جز مو نستردن از تو یک موی قانون قلندری ندیدم