شمارهٔ ۲۸۱

به فر دوستی از افترای خصم چه باکم بس است دامن پاکت گواه دیده ی پاکم نکرد پرده دری یار پرده دار و گرنه نشد به رشته ی تقوی رفوی خرقه ی چاکم ذلیل عشق تو بودن قتیل تیغ تو گشتن خوش است ورنه چه حاصل خود از حیات و هلاکم مرا نشاط همین بس ز بعد جان سپری ها که داغ عشق تو باشد چراغ تیره مغاکم به یاد تابش و تابم ز زلف و عارض خود بین دمد چو سنبل و سوری به جای سبزه ز خاکم اگر خموش نشستم مرا صبور ندانی که ناله سوخت بنای از درون نایره ناکم چه خاست ز اشک و خروشم به روز خویش که هر شب دوید آن به سمک یا رسید این به سماکم مرا شکیب به نقصان و عشق رو به افزایش ترا به عکس دمادم غرور بیش و وفاکم به چنگ طفل مسلمانیم اسیر صفایی که کافرانه خورد خون چو شیر دختر تاکم