شمارهٔ ۳۵۰

گر دل هوای عشق تو بر سر نداشتی ما را چون خویش واله و مضطر نداشتی در قتل من بس آن هم ابروی و قد راست حاشا نکن که نیزه و خنجر نداشتی حال درون چه گویمت ازعشق و کی ترا باشد خبر که دست در آذر نداشتی دل ها به زلف بستی و یک مو در این عمل خوف از صراط و شورش محشر نداشتی نازم غرور حسن که خون های بی گناه با خاک راه خویش برابر داشتی بنگر به تاب زلف پریشان بی قرار احوال دل که گفتم و باور نداشتی ای سیل اشک رو به من آورده ای چرا ویران تری ز من مگر آخر نداشتی عمری است کم ز لعل لب آورده ای خراب با آنکه هیچ باده به ساغر نداشتی گر دل به پا فتاد صفایی ز دست دوست دلخور مباش چاره ی دیگر نداشتی