شمارهٔ ۳۵۰

سنبل از تاب خم موی تو درهم می شود غنچه از شرم گل روی تو شبنم می شود گشت داغم دلنشین تر در هوای نو بهار ز آنکه بهتر مهر گیرد صفحه چون نم می شود لطف می گردد به ما تا می رسد بیداد تو زخم ما را آب شمشیر تو مرهم می شود از پی هم درد می گردد دل بی تاب من موم من گر شمع گردد شمع ماتم می شود کی شوی بر نفس خود فرمانروا بی داغ عشق بر سر دیوان سلیمانی به خاتم می شود می شود محروم هرکس می کند کسب هنر می رود بیرون ز جنت هر که آدم می شود شیخ پیری می رسد اینک به صد عز و وقار از تواضع قامت ما پیش او خم می شود ما سیه روزان غم پرور به محنت زنده ایم سبز برگ عیش ما از نخل ماتم می شود جز دل بی غم نباشد سنگ راه بندگی می شوم غمگین دل واعظ چو خرم می شود