شمارهٔ ۳۵۸

ص صفایی جندقی
0 Altın Yaprak
رسید جان به لبم ز انتظار و تیغ کشیدی فدای دست تو زودم بکش که دیر رسیدی زدی چو زخم و فکندی نکشته مگذرم از سر که دیده بر سر راهت گشوده ام به امیدی نه درد دل به توگفتم نه رازی از تو شنفتم مرا نداد تماشا مجال گفت و شنیدی ترا چه شد که ز قهر و غرور و ناز و مناعت پس از فکندن و بستن ز صید خویش رمیدی مرا به عشق تو زین پس ملامتی نکندکس چرا که پرده پرهیز شیخ و شاب دریدی گزند غارت گلچین به سیر باغ نیرزد به گوشه ی قفس ای مرغ دل چرا نخزیدی ز گلشنت همه در دل خلید خار تغابن عبث ز حلقه ی دامش به آشیانه پریدی ز ناله های من آسوده نیست خاطر جانان چه بودی ار عوض اشک دل ز دیده چکیدی غم حبیب به چشم رقیب می ننمودم گر اشک پرده در از دیده بر رخم ندویدی به شست و بازوی صیاد نازمت که چو بسمل به یک خدنگ صفایی به خون خویش طپیدی

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.