۳- آیات ۳۵ تا ۵۰

هٰذٰا یوم لاٰ ینطقون ۳۵ و لاٰ یؤذن لهم فیعتذرون ۳۶ ویل یومیذ للمکذبین ۳۷ هٰذٰا یوم الفصل جمعنٰاکم و الأولین ۳۸ فإن کٰان لکم کید فکیدون ۳۹ ویل یومیذ للمکذبین ۴۰ إن المتقین فی ظلاٰل و عیون ۴۱ و فوٰاکه ممٰا یشتهون ۴۲ کلوا و اشربوا هنییا بمٰا کنتم تعملون ۴۳ إنٰا کذٰلک نجزی المحسنین ۴۴ ویل یومیذ للمکذبین ۴۵ کلوا و تمتعوا قلیلا إنکم مجرمون ۴۶ ویل یومیذ للمکذبین ۴۷ و إذٰا قیل لهم ارکعوا لاٰ یرکعون ۴۸ ویل یومیذ للمکذبین ۴۹ فبأی حدیث بعده یؤمنون ۵۰ اینست روزی که سخن نگویند کفار ۳۵ و رخصت داده نشوند ایشان پس عذر بگویند ۳۶ وای آن روز مر تکذیب کنندگان را ۳۷ اینست روز جدا کردن جمع کردیم شما را و اولین ۳۸ پس اگر باشد شما را چاره پس چاره کنید ۳۹ وای آن روز مر تکذیب کنندگان را ۴۰ بدرستی که پرهیزکارانند در سایه ها و سرچشمه ۴۱ و میوه ها از آنچه خواهش کنند ۴۲ بخورید بیاشامید گوارا بسبب آنچه بودید که می کردید ۴۳ بدرستی که ما چنین پاداش می دهیم نیکوکاران را ۴۴ وای آن روز مر تکذیب کنندگان را ۴۵ بخورید و کامرانی کنید اندکی بدرستی که شمایید گنهکاران ۴۶ وای آن روز مر تکذیب کنندگان را ۴۷ و وقتی که گفته شود مر ایشان را که بر رکوع روید برکوع نروند ۴۸ وای آن روز مر تکذیب کنندگان را ۴۹ پس بکدام سخن بعد از آن ایمان می آورند ۵۰ این است آن روزی که کافر را دهن نیست تا گوید ز نیک و بد سخن نیست دستوری هم ایشان را به کار تا ز کفر خویش خواهند اعتذار کرب و اندوه است در آن روز سخت بر مکذب کز یقینش نیست بخت این است یوم الفصل کز عدل و قضا ظالم از مظلوم می گردد جدا جمعتان کردیم ما با اولین کاهل تکذیبند در روزی چنین پس اگر باشد شما را مکر و کید پس کنید آن تا رهید از بند و قید غصه و اندوه در روزی چنین مر مکذب راست دارید ار یقین متقین واندر ظلالند از سرشت در کنار چشمه ها اندر بهشت در میان میوه های بس نکو از هر آنچه می نمایند آرزو خازنان گویند بی جوع و عطش هم خورید و هم بیاشامید خوش بر شما بادا گوارا این نعم آنچه را کردید ز اعمال از همم ما چنین بدهیم نیکان را جزا چاه ویل است آن مکذب را سزا هم خورید ای مشرکان با صد فسون از نعیم فانی دنیای دون باز برخوردار در اندک زمان از جهان گردید نیز ای مجرمان هستتان بر نعمت یک روزه میل بر مکذب واندر آن روز است ویل می شود بر اهل دنیا گفته چون ایها القوم ارکعوا لایرکعون باد نفرین اندر این روز مهول بر مکذب کو نکرد ایمان قبول بعد قرآن پس ز گفتار و کلام بگروند ایشان به گفتاری کدام