شمارهٔ ۱۲۵

هر آنچه فتنه در این عالم و هر آنچه بلاست ز چشم و قامت آن لعبت سهی بالاست به خون کشیده هزاران هزار عاشق و باز همیشه بر سر کویش ز عاشقان غوغاست ز چشم او شده مفتون چو من بسی تن ها همین نه فتنه چشمش برای من تنهاست کسی که گشت اسیر کمند وی با او همیشه بر سر ناز و عتاب و جور و جفاست شها ز جور تو می نالم و پشیمانم چرا که جور و جفای تو عین مهر و وفاست تو پادشاهی و ما بنده تو هر چه کنی بکن که هیچ به کارت نه جای چون و چراست طریق عشق به دل طی کنند مشتاقان نه احتیاج به سر اندر این ره و نه به پاست ز جام جم به حقیقت دو جرعه نوشیدن هزار مرتبه بهتر ز ملکت داراست به هر که می نگری مست می رود اما صغیر مست می و شیخ شهر مست ریاست