شمارهٔ ۱۷۲
ص صغیر اصفهانی
0
Altın Yaprak
صبحدم باد صبا مشک فشان می آید
گویی از طره آن جان جهان می آید
عجب است اینکه رساند بیقین عاشق را
دهن او که نه در وهم و گمان میآید
بسکه بر ناوک نازش دل و جان گشته هدف
هر طرف افکند آنرا بنشان میآید
جویها میرود از سیل سرشگم بکنار
صحبت از سر و قدش چون بمیان میآید
گر نه سوز دل پروانه دهد شرح چرا
شمع را شعله آتش بزبان میآید
در شب هجر که دارد بقفا روز وصال
شاد از آنیم که این میرود آن میآید
دوش جان کن سبک از بار ریا ای زاهد
گرچه این نکته بطبع تو گران میآید
گوییا گشته محول به صغیر و بلبل
آنچه از عشق بتوصیف و بیان میآید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş