شمارهٔ ۲۳۹

بنده پادشهی باش که درویش بود پا بدنیا زده و عاقبت اندیش بود نیست هرگز خبری پیش ز خود باخبران کانکه دارد خبری بی خبر از خویش بود گر خدا می طلبی از دل درویش طلب بخدا عرش الهی دل درویش بود پس از این راست رو و پیش رو قافله باش راست رو در همه جا از همه کس پیش بود پیش بدگو منشین تا نشوی رنجه از او روش و عادت کژدم زدن نیش بود چه ستمها که ز بوجهل رسید احمدص را خویش را دشمن نزدیک همان خویش بود اهل هر کیش که هستی ز من این نکته شنو کان پسندیده هر ملت و هر کیش بود مکن آزار دل خلق که سنجیده صغیر این گناهی است که از هر گنهی بیش بود