شمارهٔ ۳۹۲

ای می فروش گر نظری سوی ما کنی از یک نظاره حاجت ما را روا کنی ماییم دردمند و تویی عیسی زمان باید که درد خسته دلانرا دوا کنی چون نیست بر می تو بهایی در این جهان اکرام آن به باده کشان بی بها کنی وان جان و سر که گیری و آنگاه می دهی منت نهی چرا که فنا را بقا کنی میخانه تو وقف و بنازم به همتت کاین کار را برای رضای خدا کنی هر صبحگاه میرسدم بر مشام جان آن بوی می که همره باد صبا کنی گر زر مس وجود ز جودت شود رواست تو خاک را به یمن نظر کیمیا کنی گر نیستی تو مظهر لطف خدا ز چیست بینی ز ما خطا و مزید عطا کنی داری اگر ز لطف نظر جانب صغیر سلطانی و تفقد حال گدا کنی