شمارهٔ ۵۹ - حکایت

شنیدم که مردی سعادت نصیب به شهری درآمد وحید و غریب قضا باز دولت بد اندر هوا که تا خود نمایند سلطان که را غریبانه آن مرد در فکر بود که ناگه بسر بازش ام د فرود نشاندند مردم به تخت زرش نهادند تاج شهی بر سرش از این وقعه او را تحیر فزود ز شخصی سیوال آن حکایت نمود بگفتا در این شهر ای شهریار چنین است رسم و بود این قرار که هر سال سلطان خود را ز تخت فرود آورند ارچه هموار و سخت به جایش نشانند شاهی دگر بگیرند کشور پناهی دگر تو را نیز سال دگر این چنین به خواری دوانند از این سرزمین چو آن شاه از این قصه آگاه شد همانا به ملک خرد شاه شد در آنسال فرصت غنیمت شمرد به یک ساله کام دوصد ساله برد ز لعل و ز یاقوت و در و گهر ز گنج فراوان ز سیم و ز زر فرستاد در شهر خود بی شمار که سال دگر آید او را بکار چو شد سال نو خود بشوق تمام رها کرد شاهی بدون کلام زبان خالی از شکوه دلی بی محن به شادی روان شد به سوی وطن توهم ای برادر بکن فکر خویش که اینجا نمانی ز یک عمر بیش وطن جای دیگر بود ای عجیب تو اینجا غریبی غریبی غریب دو روزی که شاهی به اقلیم تن فرست از عمل گوهری در وطن