شمارهٔ ۱۹۴

ز دوری تو نمردم همین گناهم بس ولی امید وصال تو عذرخواهم بس به کوی باده فروش ار دهند راهم بس که از حوادث دوران همین پناهم بس مکن ز چشم سیاهت سیاه تر روزم سیاهکاری آن طره ی سیاهم بس نخواهم اینکه کسی پی برد به قاتل من و گرنه پنجه ی خونین او گواهم بس به محشرم بتو دعوی خون بهایی نیست به زیر تیغ همین از تو یک نگاهم بس امید وصل گه و بی گه از توام نبود یکی نگاه به سوی تو گاه گاهم بس مرا بودای عشقت دلیل حاجت نیست چرا که جذبه ی شوق تو خضر راهم بس فروغ مهر فلک گو متابم از روزن سحاب پرتو آن روی همچو ما هم بس