شمارهٔ ۲۴۶

نیم جانی بود تا جا بود در میخانه ام پر نشد پیمانه تا خالی نشد پیمانه ام از دل دیوانه ام دیوانه تر دانی که کیست من که دایم در علاج این دل دیوانه ام آورد هر چند خواب افسانه اما نایدت هرگز اندر دیده خواب ار بشنوی افسانه ام از فریب خال او در دام زلفش دل فتاد مبتلای دام او دل گشت از این دانه ام با تو گر در گلخنم چون عندلیبم در چمن بی تو گر در گلشنم چون جغد در ویرانه ام از جنون عشق تا کی منعم ای فرزانگان این جنون خوش تر بود از عقل هر فرزانه ام یک نگاه آشنای چشم مست او سحاب این چنین بیگانه کرد از خویش و از بیگانه ام