شمارهٔ ۲۹
س سحاب اصفهانی
0
Altın Yaprak
تا این دل دیوانه بود عاقله ما
از طعن جنون بیهده باشد گله ما
آسوده غم عشق ز تنگی دو عالم
روزی که نمودند به او حوصله ما
شادابی دل داده به خار و خس این دشت
خونی که به هر گام چکد ز آبله ما
عمریست که پوییم ره کویش اگرچه
از او نبود جز قدمی فاصله ما
دربار به جز عشق نداریم متاعی
ایمن بود از راه زنان قافله ما
بر شاه سحاب ار رسد این نظم عجب نیست
کز لعل لب یار ببخشد صله ما
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş